“Mwana wa Adamu” ni nani katika Biblia?

Aya za Biblia zinazotuambia kuhusu Mwana wa Adamu:

• Unyenyekevu wa Mwana wa Adamu: Mathayo 8:20;
• Mateso ya Mwana wa Adamu: Mathayo 12:40; Marko 8:31; Mathayo 17:22; Luka 24:6-7; Mathayo 20:18-19; Luka 9:22; Marko 14:21; Mathayo 17:9; Mathayo 17:12; Mathayo 26:2; Mathayo 26:45, Marko 9:12;
• Utumishi wa Mwana wa Adamu: Luka 19:10; Mathayo 10:45; Yohana 6:27; Yohana 6:53; Mathayo 13:37; Mathayo 20:28
• Mamlaka ya Mwana wa Adamu: Luka 5:24; Yohana 5:19; Luka 6:5; Zaburi 80:17; Mathayo 9:6; Marko 2:10; Luka 22:69; Yohana 6:27; Yohana 8:28.
• Uungu wa Mwana wa Adamu: Yohana 3:13; Yohana 6:62;
• Ufalme ulioahidiwa wa Mwana wa Adamu: Danieli 7:13-14; Marko 14:62; Mathayo 26:64; Mathayo 19:28; Mathayo 25:31; Matendo 7:56; Luka 18:31; Marko 14:62; Luka 22:69; Mathayo 13:41; Mathayo 16:13-16;
• Hukumu ya Mwana wa Adamu: Yohana 5:27; Ufunuo 14:14; Mathayo 24:30; Mathayo 24:26-27; Luka 21:27; Mathayo 16:27; Mathayo 19:28; Mathayo 24:27; Marko 13:26; Ufunuo 14:14-16.

Maana ya “mwana wa Adamu” ni nini katika Biblia?

Photo by Humble Lamb on Unsplash

Katika Agano la Kale, wakati Biblia inataja “mwana wa mtu” kawaida inarejelea mwanadamu (Ayubu 25:6; 35:8; Zaburi 8:4; 146:3; Isaya 51:12). Tunakutana na jina hili kwa mara ya kwanza katika Hesabu 23:19:

“Mungu si mtu, aseme uongo; Wala si mwanadamu, ajute; Iwapo amesema, hatalitenda? Iwapo amenena, hatalifikiliza?” (NKJV).

Aya hii inaweka tofauti kati ya Mungu na binadamu, hivyo “mwana wa mtu” angekuwa ni mtu yeyote aliyeanguka tofauti na Mungu mkamilifu.

Pia tunamuona Mungu akimwita nabii Ezekieli moja kwa moja kwa jina “mwana wa mtu” (Ezekieli 2:1).

Neno la Kiebrania linalotafsiriwa kuwa neno la Kiingereza “mwana wa Adamu” katika kitabu cha Ezekieli ni ben-‘adam,² ambalo linafanana na kusema “wa Adamu.” Ezekieli pia anaitwa kwa neno la Kiebrania ‘enosh (‘enash katika Kiaramu), ambalo kawaida hutumiwa kurejelea mwanadamu kwa ujumla.

Hivyo lengo la kutumia jina hili linasisitiza hadhi ya ubinadamu wa mtu, ikizingatia udhaifu na kutokuwa na nguvu vinavyokuja na kuwa binadamu.³

Lakini kuna kisa moja baadaye katika Agano la Kale ambapo neno “mwana wa Adamu” (pasipo herufi kubwa) hakionekani kumaanisha binadamu yeyote wa zamani. Tunaweza kupata hili katika unabii wa Kimasihi katika Danieli 7 ambapo maandiko yanarejelea keber ’enash, au “mtu kama mwana wa Adamu,” ambaye wasomi wa Biblia wanaamini kuwa ni Yesu (aya ya 13, NKJV).⁴

Nyakati nyingine tunapoona “Mwana wa Adamu” ikirejelea mtu fulani na sio kuzingatia sifa za binadamu walioanguka ni katika Agano Jipya, ikitumia neno la Kigiriki huios anthrōpos.⁵ Hili ndilo neno ambalo Yesu alilitumia (likiwa limeandikwa kwa herufi kubwa) kujirejelea wakati wa huduma yake duniani. Pia hutumika kumuelezea katika Matendo 7:56, Ufunuo 1:13, na Ufunuo 14:14.

Kwa hivyo, ni nini maana fiche ya matumizi mawili tofauti sana ya neno “mwana wa Adamu”?

Kwanza tuangalie kwa karibu unabii wa Kimasihi katika kitabu cha Danieli, pamoja na baadhi ya aya nyingine za unabii zinazotumia cheo hiki.

Ni unabii gani unatuambia kuhusu “Mwana wa Adamu

Photo by Ben Burkhardt on Unsplash

Daniel 7:13 ni matumizi ya kwanza ya “mwana wa Adamu” kuelezea sifa za kiungu, badala ya za kibinadamu. Mtu huyu maalum anatajwa katika maono yaliyotolewa kwa nabii Danieli.

Maono haya yalihusisha wanyama wanne wa ajabu, kila mmoja akiwakilisha taifa lenye nguvu ambalo, kwa wakati mmoja, lingekuwa nguvu kuu duniani (Daniel 7:17).

Lakini wakati Danieli anaonyeshwa mnyama wa mwisho, anatazama jinsi anavyoharibiwa na utawala wake unakoma (Danieli 7:7-11). Mahali pake, mtu “kama mwana wa Adamu” anatokea katika mawingu ya mbinguni kuchukua utawala wa milele wa dunia (Danieli 7:13-14). Mamlaka haya ya kutawala dunia yanapewa huyu “mwana wa Adamu” na Mzee wa Siku, anayejulikana pia kama Aliye Juu Zaidi, au Mungu Baba.⁶

Tukio hili lililoelezwa katika maono ya Danieli linaendana na maelezo mengine ya Maandiko kuhusu Kurudi kwa Kristo mara ya pili, ambayo yanaweza kupatikana katika Marko 13:26; Mathayo 25:31; 1 Wathesalonike 4:16-17; Ufunuo 1:7.

Zaidi ya hayo, Yesu anataja unabii huu alipokuwa kwenye kesi mbele ya viongozi Wayahudi muda mfupi kabla ya kifo chake msalabani. Alisema:

“Yesu akamwambia, Wewe umesema; lakini nawaambieni, Tangu sasa mtamwona Mwana wa Adamu ameketi mkono wa kuume wa nguvu, akija juu ya mawingu ya mbinguni” (Mathayo 26:64, NKJV).

Yesu anadai hadharani kuwa Yeye ndiye Mwana wa Adamu aliyetajwa katika unabii, yule atakauyekuwa mtawala wa milele wa dunia.
Kwa kujibu dai hili, viongozi wa kidini wa Kiyahudi, makuhani wakuu, na kuhani mkuu walikasirika. Walikataa kuamini kwamba Yesu alikuwa na uungu na umuhimu wa kinabii, hivyo wakamshitaki kwa kukufuru, au kujaribu kuchukua mamlaka ya Mungu (Mathayo 26:65).

Hivyo Wayahudi lazima walikuwa tayari wanaamini kwamba “Mwana wa Adamu” katika unabii ulihusiana na Mungu kwa namna fulani, au dai hili lisingewakasirisha hivyo.

Pia tunaona kitambulisho cha “Mwana wa Adamu” kwa Yesu kujitokeza katika Ufunuo 1, ambapo Yohana anaelezea maono ya “mtu mfano wa Mwanadamu” (aya ya 13), ambaye alikuwa amekufa lakini akafufuka, ni “wa Kwanza na wa Mwisho, na aliye hai,” na anashikilia funguo za uzima wa milele (aya ya 17-18, NKJV). Ambayo inamfafanua Yesu kikamilifu.⁷

Lakini Danieli 7 inamaanisha nini inapozungumzia Yesu kutawala milele juu ya dunia? Je, tayari angekuwa na udhibiti wa ulimwengu huu kama Mwana wa Mungu?

Hebu turudi nyuma hadi Mwanzo. Rudi kwenye unabii wa kwanza kabisa unaomhusu Yesu Kristo na jukumu lake katika wokovu wa wanadamu.

Mungu alifanya ulimwengu kwa ajili ya wanadamu. Dunia haikuwa tu kwa ajili yao kukaa— Mungu aliwapa ili wawe na mamlaka juu yake (Mwanzo 1:27-28). Lakini Adamu na Hawa waliporuhusu dhambi, walipoteza utawala wao. Kwa kumsikiliza Shetani, ambaye alijitokeza kwa umbo la nyoka, walipoteza mamlaka yao kwake (Luka 4:5-6).⁸

Na pamoja na mamlaka ya Shetani matokeo mengine ni ulimwengu tunaouona leo—uliochochewa na ubinafsi, mapambano ya utawala, maumivu, na kuchanganyikiwa.

Lakini Mungu hakumwacha Adamu na Hawa wapate hatima ya mwisho ya matendo yao. Daima akiwa Muumba mwenye rehema, Mungu alitaka kuwapa Adamu na Hawa (na wanadamu wote) nafasi ya wokovu kutoka katika ulimwengu huu ulioharibiwa na dhambi.

Hivyo Mungu alitoa unabii wa kwanza kabisa wa Masihi, akizungumzia mwokozi ambaye angekuja duniani, kutembea kati yetu, na kutupatia njia ya kutuokoa kutoka dhambini.

Anamwambia nyoka:

“Nami nitaweka uadui kati yako na huyo mwanamke, na kati ya uzao wako na uzao wake; huo utakuponda kichwa, na wewe utamponda kisigino” (Mwanzo 3:15, NKJV).

Kifungu hiki kilitabiri kwamba Masihi wa wanadamu angezaliwa kutoka kwa uzao wa wanadamu, kuwa mzao wa kibinadamu, kutoka kizazi kilichoanzishwa na Adamu na Hawa.

Mwokozi huyu wa kibinadamu hangekuwa mwingine ila Yesu, Mwana wa Mungu aliyepewa umbo la kibinadamu, aliyekuja duniani kupitia mwanamke mmoja aliyeitwa Mariamu ili awe “Mwana wa Adamu” (kwa herufi kubwa).⁹

Hivyo Yesu alikufa msalabani kama dhabihu kwa ajili ya dhambi zetu. Na kupitia dhabihu hii kamili, pamoja na maisha kamili yasiyo na dhambi aliyoyaishi, Mungu alimpa utawala wa mwisho juu ya dunia (Waefeso 1:20-21).

Je, jina “Mwana wa Adamu” linatuambia nini kuhusu Yesu?

Photo by Rodolfo Clix

Kichwa “Mwana wa Adamu” kinafunua uhusiano maalum kati ya Yesu na wanadamu. Badala ya kuwa “mwana wa adamu” wa kawaida, aliyeathiriwa na dhambi kama kila mmoja wetu, Yesu alikuwa “Mwana wa Adamu,” akiishi katika ulimwengu wetu wenye dhambi kama binadamu lakini mmoja ambaye alikataa kuanguka katika dhambi. Na kwa kufanya hivi, alikuwa mwokozi aliyeahidiwa wa binadamu na kuonyesha jinsi ya kuishi maisha ya upendo.

Na kama Mwana wa Adamu, Yesu alionyesha uwezo wake wa kusamehe dhambi:

“Lakini, mpate kujua ya kwamba Mwana wa Adamu anayo amri duniani ya kusamehe dhambi, (alimwambia yule mwenye kupooza). Nakuambia, Ondoka, ujitwike kitanda chako, ukaende zako nyumbani kwako” (Luka 5:24, NKJV).

Pia alionyesha kwamba jukumu lake kama Mwana wa Adamu linamaanisha anataka kila mtu kuelewa maana ya kuishi maisha bila dhambi:

“Lakini nawaambieni,kwamba hapa yupo aliye mkuu kuliko hekalu. Lakini kama mngalijua maana ya maneno haya, Nataka rehema, wala si sadaka, msingaliwalaumu wasio na hatia. Kwa maana Mwana wa Adamu ndiye Bwana wa Sabato” (Mathayo 12:6-8, NKJV).

Madai ya Yesu kuwa Bwana wa Sabato inathibitisha mamlaka yake kama Mungu, muumba wa Sabato.

Bwana wetu Yesu hakika ni mfalme ambaye siku moja atatawala juu ya Dunia Mpya—na ambaye tunaweza kumwalika atawale na kuunda maisha yetu tunapomkubali kama Mwokozi wetu.

Na uzuri wa jina hili, “Mwana wa Adamu,” hutukumbusha kwamba Yesu sio mfalme tu. Hayuko mbali na hajafungwa katika ukuu wake kama wafalme wengi wa kibinadamu walioanguka katika historia. Badala yake, yeye ni Mwokozi wetu ambaye anatuelewa kwa karibu. Amepitia mambo kama hayo tunayopitia sisi (Waebrania 4:15), na anataka kuwa na uhusiano wa binafsi nasi.

Yesu anatualika kila mmoja wetu kumwendea na kushiriki mizigo na furaha zetu naye kama tunavyofanya kwa rafiki—kwa sababu ndivyo alivyo (Mathayo 11:28; Yohana 15:12-15).

Huduma yake duniani, kifo chake, na ufufuo wake huturuhusu kuona kwamba Mwana wa Adamu sio mfalme anayetawala kutoka mbali, bali anayetenda kama kiongozi mtumishi, akifikia watu walipo.¹⁰ Yesu hakuepuka machafuko yote na maumivu ambayo binadamu walikabiliana nayo. Alizaliwa moja kwa moja katikati yake.

Alikuja na nia ya kuwapenda wengine na kuwasaidia kujenga upya uhusiano waliokuwa nao awali na Mungu. Ili kutimiza hili, hata alikuwa tayari kukabiliana na unyanyasaji na maumivu ya Msalaba (Wafilipi 2:8).

Lakini licha ya changamoto zote zilizokuja na kuwa mwanadamu, Yesu hakuwa na shida kutambulika kama mmoja wa wanadamu.

Mara kwa mara Yesu alijiita “Mwana wa Adamu,” cheo kinachohusishwa na kuwa binadamu, ni ishara yoyote, Yesu kwa kweli anathamini sana ubinadamu aliouchukua kwa jinsi ulivyomleta karibu nasi.

Baada ya yote, ni uzoefu wa Yesu kama mwanadamu uliomwezesha kuwa mgombea kamili wa kujenga daraja kati ya binadamu na Mungu (Waebrania 2:17).

Hukumu na upatanishi wa Mwana wa Adamu

Photo by Wesley Tingey on Unsplash

Kama Mwana wa Adamu, Yesu ana mamlaka ya kuhukumu ulimwengu (Yohana 5:27; Mathayo 16:27).

Maandiko yanatuonyesha jinsi Yesu anavyotekeleza jukumu hili kwa sasa. Yanafunua kwamba, mpaka atakaporudi, Anahudumu katika Patakatifu pa Mbinguni, Akipitia kila jambo pamoja nasi, Akichunguza mioyo yetu Akisikia maombi yetu, na kufuatilia mawazo na matendo yetu. Ina maana kwamba hakimu wa wanadamu wote sharti awe Mungu anayetujua kikamilifu, ndani na nje (2 Wakorintho 5:10; Waebrania 4:14).

Dhana ya hukumu, kwa bahati mbaya, imegeuzwa na dhambi na kuchafuliwa na namna yetu ya kibinadamu ya kuhukumu. Baada ya yote, hakuna mtu anayetarajia kufika mbele ya hakimu mahakamani. Ni rahisi sana kuwa na wasiwasi kwamba kitu hakitakwenda kwa haki, au kwamba hakimu hataelewa hali yako, au kwamba upande wa pili atasema kitu kisicho kweli au kisicho sahihi juu yako.

Lakini hatuna haja ya kuogopa hukumu ya Yesu kama tunavyoweza kuhofia mfumo wa kisheria wa kibinadamu. Yeye ndiye mwamuzi mwenye haki zaidi ya mwamuzi mwingine yoyote. Anajua wanadamu walivyo kwa sababu Yeye mwenyewe alikuwa mwanadamu.

Huku Adamu na Hawa wakiwaongoza wanadamu katika dhambi, mtume Paulo anasisitiza upya jukumu la Yesu kama Mwana wa Adamu, Adamu wa pili (1 Wakorintho 15:45), ambaye anatuombea ili kutuokoa kutoka dhambini na kurekebisha uhusiano wetu na Mungu.¹¹

Ingawa hatuwezi kujitakasa wenyewe, Yesu anajitoa kutuokoa kutoka dhambini na matokeo yake yenye kuharibu. Alikufa kwa ajili yetu, kama mwana wa Adamu, ili tusilazimike kufa kwa ajili ya dhambi zetu (Waebrania 2:17). Na, kwa kukabiliana na majaribu yote tuliyokumbana nayo, Yeye anaweza kutumika kama Kuhani wetu Mkuu, tayari kabisa kutusaidia kupinga majaribu na kuchagua njia bora ya maisha (Waebrania 4:15).

Mwana wa Mungu akawa Mwana wa Adamu kwa sababu anatujali zaidi kuliko tunavyoweza kufikiria. Yesu alipitia yote hayo ili tuweze kuwa na fursa ya kuishi naye milele (Yohana 15:13; 1 Wathesalonike 5:10).

Sasa tumejifunza kuhusu jukumu la Yesu kama Mwana wa Adamu,

Kurasa zinazohusiana

1. “Lesson 2: The Son,” General Conference of Seventh-day Adventists, p.15. [↵]
2. Nichol, F.D., Seventh-day Adventist Bible Commentary And Bible Students’ Source Book Volume 4,  Seventh-day Adventist Church, 1977, p.580. [↵]
3. Ibid. [↵]
4. Nichol, Seventh-day Adventist Bible Commentary And Bible Students’ Source Book Volume 4, p. 829. [↵]
5. Strong, James LL.D, S.T.D., The Strongest Strong’s Exhaustive Concordance of the Bible, Zondervan, 2001, pp. 1592,1650. [↵]
6. Daniel 7:14; John 5:19; Psalm 80:17. [↵]
7. Revelation 1:13-18; Romans 10:9; John 3:16. [↵]
8. Nichol, F.D., Seventh-day Adventist Bible Commentary And Bible Students’ Source Book Volume 1,  Seventh-day Adventist Church, 1978, p.232-233. [↵]
9. Romans 8:3; John 3:16; Philippians 2:5-8. [↵]
10. John 13:1-5; Mark 1:40-42; Luke 5:27-32. [↵]
11. Romans 5:12-19; Romans 8:34; Hebrews 4:16; 2 Corinthians 5:17.[↵]

Majibu Zaidi